Λαϊκά παραμύθια από την Πάρο και την Αντίπαρο

Περιγραφή «Κάποτε, παιδιά, τα παγωμένα βράδια του χειμώνα, οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας έπαιρναν το σκαμνάκι τους και κάθονταν κοντά στ’ αναμμένο τζάκι. Γύρω τους μαζεύονταν αμέσως και στρογγυλοκάθονταν τα εγγονάκια τους μα κι η γάτα του σπιτιού, λες και καταλάβαινε πως τούτη η ώρα ήταν η καλύτερη της μέρας και δεν έπρεπε να τη χάσει. Στην αρχή δε μιλούσε κανείς. Άκουγαν μόνο τη μουσική που έπαιζαν τα βιολιά του βοριά στις χαραμάδες, τα τυμπανάκια της βροχής στη στέγη, τα ξυλάκια της φωτιάς στο τζάκι.» Κι ύστερα, αφού πια η πόρτα της ψυχής μισάνοιγε, άρχιζαν το παραμύθι: “Μια φορά κι έναν καιρό...”